Colombia......                                                                                            Naar Vakantielanden

In het jaar dat ik het bezocht (1979) een gevaarlijk land en toch anders dan je het nu hoort op de televisie.
Toen heerste Pablo Escobar als drugsbaron en je wist dat het land stijf stond van cocaine en corruptie. Maar zoals ik zulke geruchten altijd weg wimpel... "Als je het niet opzoekt, dan zie je het ook niet"
Dit bleek in ons geval toch niet helemaal waar te zijn.... Mijn maatje Harry Harsveld en ik vertroken onversaagd naar het aanlokkelijke Colombia. Harry was er net twee maanden daarvoor al geweest en wist mij over te halen voor nog een bezoek... (Ik had er aanvankelijk wat moeite mee, want Cisca was net een paar dagen daarvoor vertrokken van Curacao van haar bezoek van een maand bij mij.)

.

 

We verbleven in Cali, een stad wat meer naar het zuiden (omgekeerd denken..). Van de stad zelf kan ik me helaas niet zo veel meer herinneren, maar de dagen daar staan nog glashelder op mijn netvliezen....Het Intercontinental was ons verblijf en voor ons, gastjes van net 21, een paradijs.
We hebben er een paar leuke dagen doorgebracht en lieten ons leiden door twee aantrekkelijke Colombiaanse meisjes die Harry had opgescharreld. (Lucretia en Maria Jeanette..) Ik zal me op deze pagina slechts tot een paar bizarre voorvallen beperken. Ze zijn een schoolvoorbeeld van het dagelijks gebeuren in Colombia....

...We liepen met z'n tween op een nacht terug van onze stamkroeg (Stokholm Inn, van een Zweed.) naar ons hotel. Deze twee verblijven werden gescheiden door een groot park, waar we meestal omheen liepen...behalve die avond. Midden in het park werden we plots staande gehouden door twee agenten die in de bosjes verscholen stonden. "Wat wij daar deden, om deze tijd.." Dat vroegen wij ons ook van hun af.... Ik kon mij legitimeren met mijn Marinierspas plus "Hollandes Marineros", maar mijn maat had zijn pas niet bij zich. Voer, derhalve voor de agenten..... Ik mocht gaan, Harry moest mee.... Nu waren we vantevoren al gewaarschuwd om je nooit ergens alleen af te laten voeren. Er waren er al teveel nooit meer teruggekomen. Ik dus ook mee. We dachten naar een bureau te gaan, maar we werden naar steeds donkerder steegjes geleid en dat voelde niet goed. "Harry, regel eens wat", mompelde ik tegen hem, want hij was de grootste regelaar van ons tween en sprak het best Spaans. In een stoer moment trok Harry zijn portomonnee en trok daar twee briefjes van 100 pesos uit (omgerekend een paar gulden..). Dat bleek de oplossing, want ineens waren we "Amigo's" en kregen we schouderklopjes. Ter plekke werd een slapende taxichauffeur wakker geschopt (die schrok zich een bult van al dat machtsvertoon en durfde niet meer tegen te spartelen.) Deze arme bracht ons in zijn taxi naar het hotel.

Dan onze terugreis.... de dag van vertrek was het mistig... erg mistig. We zaten in de vertrekhal en zagen de tijd verstrijken. Door de mist was onze vlucht vertraagd en dat terwijl we maar twee uur overstaptijd zouden hebben in Medellin, waar het ALM-toestel ons weer terug naar Curacao zou brengen. Op een gegeven moment werd er wat in onvertaalbaar Spaans omgeroepen. "Zal wel goed zijn", zei Harry. Dat dacht ik ook en weer drie kwartier later gingen we eindelijk aan boord. Nu heeft Medellin een vliegveld midden in het Andes gebergte en ligt ingeklemt tussen hoge bergtoppen. Toen we met het Avianca toestel over de laatste berg richting het vliegveld omlaag doken, zagen we prachtig in de zon het vliegtuig van de ALM opstijgen. Er was daar maar 1 baan dus dat kon niet missen...... Maar wij misten hem en we wisten op dat moment dat het volgende ALM vliegtuig pas een week later vertrok. We hadden een probleem en geen rooie cent meer op zak. (We hadden alle pesos tot de laatste cent precies opgemaakt..)
"Harry, ga jij eens goed stennis schoppen.... jij spreekt beter Spaans dan ik", en Harry, die inmiddels een meer dan goede band had opgebouwd met een van de stewardessen (die geloofden dat we bekendheden waren) kreeg het na twee uur onderhandelen en met steun van de stewardes voor elkaar dat we met hetzelfde vliegtuig weer mee terug konden vliegen naar Cali. Daar moesten we ons maar melden bij de Avianca.... In Medellin konden ze niets voor ons doen.
En zo gebeurde het dat we 's avonds om zes uur weer terug bij af, in Cali, waren. Maar de Avianca was coulant. We (Harry) kregen het voor elkaar om op hun kosten een hotelovernachting te regelen en de dag erop zouden we met een vlucht van Avianca rechtstreeks naar Curacao worden gevlogen. We lieten het ons goed smaken en toosten op de de Avianca.....

De volgende morgen met een taxi naar het vliegveld en naar de gate........... maar er was nog een kleinigheidje dat eerst moest worden afgehandeld. Er moest luchthavenbelasting worden betaald, 10 dollar per persoon, daar viel niet over te onderhandelen. Alles was voor ons geregeld maar dit was voor eigen rekening. Maar ja, we liepen al een dag zonder ook maar een stuiver op zak. We zaten vast en het Avianca toestel zou niet wachten op ons. Nu hadden we een echt probleem.............

                                                                                        voor het vervolg, klik op de link hiernaast >>  ..vervolg Colombia