Canada   Sudbury,  Ontario    1999

Met Celeste naar mijn oude vakantievriendin Joanne Chartrand gereist. Al 20 jaar had ik briefcontact met Joanne, die ik voor het eerst had ontmoet in mijn mariniersperiode op Curacao. Zij was daar met haar zus Sue en wij waren bij de lokale McDonalds aan de praat geraakt. Adressen uitgewisseld en jaarlijks kaartjes en brieven gestuurd.
Tot we het plan hadden gesmeed om een ontmoeting te regelen.

Joanne, in 99 was ze 44 jaar en inmiddels getrouwd met Eugenio (....die onverwachts en niet lang na ons bezoek overleed) was onze gastvrouw gedurende ruim een week in Sudbury, een afgelegen mijnstad (nikkel) in Ontario. We zijn met een treintje nog in de mijn afgedaald.
Alles is ruim, groot en releaxed daar in Sudbury. Het huis van Joanne, met het uitzicht op Lake Robinson, mooie natuur en prachtige omgeving. Tijdens het fietsen kwamen we langs slootjes, waar je de zalm en forellen gewoon zag zwemmen. Achter het huis van Joanne kon je zo de natuur in en zagen we een nest met kleine vosjes. Beren liepen er ook, maar die hebben wij niet gezien. Het was erg warm voor die tijd van het (voor)jaar en Celeste en ik hebben er veel gefietst.
We zijn op stap geweest met Joanne en Sue, Celeste en ik hebben er een heel bijzondere paardenrit gemaakt vanaf een lokale ranch. Ik had nog nooit op een paard gezeten, maar ondanks de heftige twee uur durende rit, ben ik niet van het paard afgevallen. We werden meegenomen naar de favoriete restaurants van Joanne en Sue en ook het voor die tijd nog revolutionaire Imax theater hebben we bezocht.

Het huis van Joanne en Gene op Corsi Hill

Het uitzicht op Lake Robinson vanuit de huiskamer

Celeste op de fiets in de straat bij Joanne

alles is groot en breed... ook de straat

eten bij Buzzy Brown

In cowboyland

ergens in de natuur

voor het huis van Sue Chartrand

Sue, Celeste en Joanne

De "Big Nickel"... het symbool van de mijn


Nog een leuk aspect over de nikkelmijn.... Op honderd meter onder de grond kwamen we in een boomkwekerij.... Ja echt, men kweekte daar Canadese pijnbomen (een bepaald soort den) die men na twee of drie jaar bovengronds uit ging poten om het landschap weer meer bebost te krijgen. In de vorige eeuw heeft de mijncompagnie de hele streek ontbost voor de mijnbouw. Om nu iets voor de natuur terug te doen, planten ze boompjes......
                                                                                                                                    < naar vakantielanden